برنت پس از آن‌که بیش از سه ماه زیر سطح ۱۰۰ دلار معامله می‌شد، دوباره به بالای ۱۰۰ دلار در هر بشکه بازگشته است؛ در حالی‌که قیمت‌گذاری تحت تأثیر کاهش ذخایر جهانی و واردات چین، مسیرهای جایگزین عرضه، رشد تولید خارج از اوپک‌پلاس و انتظارات پیشین از کاهش تنش در خاورمیانه شکل گرفته بود. ازسرگیری درگیری‌ها با دخالت آمریکا و ایران، در کنار حملات حوثی‌های یمن به زیرساخت‌های نفتی عربستان سعودی، بار دیگر توجه‌ها را به ریسک اختلال در عرضه معطوف کرده و احتمال بازگشت به سمت اوج آوریل یعنی اندکی بالاتر از ۱۲۶ دلار را مطرح کرده است.
شاخص‌های عرضه و جریان نفت از تنگ‌تر شدن شرایط حکایت دارند. با وجود افزایش تولید در آمریکا، کانادا و گویان، آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) افت ۴.۳ میلیون بشکه در روزی عرضه (حدود ۴٪) را تا سال ۲۰۲۶ پیش‌بینی می‌کند. همچنین نظرسنجی بلومبرگ نشان می‌دهد تولید اوپک‌پلاس در ماه اوت ۰.۹ میلیون بشکه در روز کاهش یافته و به ۱۹.۹ میلیون بشکه در روز رسیده است؛ که اندکی بیش از ۱ میلیون بشکه در روز از این کمبود به عربستان سعودی نسبت داده می‌شود. عبور و مرور از تنگه هرمز «نزدیک به صفر» توصیف شده است؛ در ۸ سپتامبر شش نفتکش عبور کردند، در حالی‌که روز قبل ۹ نفتکش و میانگین ۱۰ روزه ۱۲ نفتکش بوده است؛ این در شرایطی است که ایران از برنامه‌هایی برای توافق «عبور ایمن» با عمان خبر می‌دهد. تقاضا نیز تقویت شده است؛ واردات اوت چین به ۳۷.۹ میلیون تن (۸.۹۳ میلیون بشکه در روز) رسید که نسبت به ژوئیه ۶.۲٪ افزایش دارد، پس از آن‌که خریدهای پیشین به پایین‌ترین سطح از سال ۲۰۱۷ سقوط کرده بود. برآوردهای قیمتی شامل ۱۲۰ دلار در سال ۲۰۲۷ از سوی گلدمن ساکس، ۱۲۰ دلار حتی از سال ۲۰۲۶ از سوی بانک آمریکا، بازه ۹۵ تا ۱۲۵ دلار تا پایان دسامبر، و اوج ۱۵۰ دلاری در سناریوی نزولی/بدبینانه است.
استراتژی‌های معاملاتی برای محیط‌های قیمت بالاتر نفت
ما معتقدیم معامله‌گران مشتقات باید با تمرکز بر اختیار خرید (Call) بلندمدت، برای یک روند صعودی پایدار موقعیت‌گیری کنند. با توجه به عبور نفت برنت از مرز روانی ۱۰۰ دلار، خرید اختیار خرید با قیمت اعمال بین ۱۱۵ تا ۱۲۵ دلار برای سررسید دسامبر ۲۰۲۶، نسبت ریسک به بازده جذابی ارائه می‌کند. این رویکرد به ما اجازه می‌دهد از ظرفیت صعودی تشدید بحران خاورمیانه بهره‌مند شویم، در حالی‌که ریسک نزولی را محدود می‌کنیم.
با توجه به افت شدید ترانزیت از تنگه هرمز—کاهش به تنها شش نفتکش در روز گذشته در مقایسه با میانگین ۱۰روزه ۱۲ نفتکش—نوسان بازار به‌طور قطع جهش خواهد کرد. استفاده از استراتژی‌های لانگ استرادل (Long Straddle) یا استرنگل (Long Strangle) را برای کسب سود از این نوسانات بزرگ قیمتی توصیه می‌کنیم. از منظر تاریخی، در شوک‌های نفتی گذشته مانند سال ۲۰۲۲، شاخص نوسان نفت خام ظرف چند هفته دو برابر شد؛ الگویی که انتظار داریم با تنگ‌تر شدن مسیرهای عرضه تکرار شود.
مدیریت ریسک و پوشش‌های پرتفوی
همچنین باید به‌دقت بازگشت اشتهای چین را رصد کنیم؛ جایی‌که واردات با جهش ۶.۲٪ به ۸.۹۳ میلیون بشکه در روز رسید. برای پوشش ریسک در برابر تغییرات ناگهانی سیاستی یا داده‌های اقتصادی پکن، معامله‌گران باید به سراغ «کرک اسپرد» (Crack Spreads) بروند؛ به‌ویژه معامله حاشیه بین نفت خام و فرآورده‌های پالایشی. خرید قراردادهای آتی برنت و فروش هم‌زمان قراردادهای آتی سوخت می‌تواند از پرتفوی ما در برابر گلوگاه‌های پالایشی محافظت کند.
برای کسانی از ما که مستقیماً آتی معامله می‌کنیم، اتخاذ موقعیت خرید (Long) روی قراردادهای برنت، مستقیم‌ترین مسیر برای همراهی با این موج ژئوپلیتیک تا هدف ۱۲۰ دلار است. با این حال، به دلیل ریسک بالای انتشار ناگهانی خبرهای کاهش تنش، باید «حد ضرر شناور» (Trailing Stop-Loss) سخت‌گیرانه اعمال کنیم. ریسک جهش برنت تا ۱۵۰ دلار در بدترین سناریو، فروش استقراضی را در هفته‌های پیش‌رو بیش از حد خطرناک می‌کند.
