جان ولیس و دیوید تَم از BNY استدلال می‌کنند که «سوپرکور» تورم آمریکا در سطح بالا همچنان سناریوی پایه برای تداوم انقباض پولی است، هرچند آن‌ها همچنان بیشتر به سمت «عدم تغییر نرخ» در جلسه ژوئیه متمایل‌اند. از اواسط ۲۰۲۳، تورم خدمات هسته (core) بدون مسکن با نرخی نزدیک به ۱ واحد درصد بالاتر از روند پیشاکووید در حرکت بوده، با این حال آن را «باثبات» توصیف می‌کنند نه «شتاب‌گیرنده». آن‌ها همچنین به خدمات حمل‌ونقل—به‌ویژه کرایه‌های هوایی مرتبط با شوک انرژی—در کنار هزینه‌های سلامت وابسته به رشد حق‌بیمه‌ها و کاهش یارانه‌های اوباماکر (Obamacare)، به‌علاوه خدمات مالی، به‌عنوان منابع کلیدی پایداری تورم اشاره می‌کنند.

آن‌ها برآورد می‌کنند که حمل‌ونقل و سلامت در مجموع ۰.۷٪ از افزایش ۳.۰٪ سوپرکور را توضیح می‌دهند و استدلال می‌کنند این حوزه‌ها به‌طور خاص به سیاست پولی انقباضی حساس نیستند. جدا از این، «کارگروه چارچوب‌های تورم» به ریاست کوین وارش قرار است محرک‌های تورم و «اصول نخستین» را بازنگری کند؛ از جمله گزینه‌هایی به‌جای PCE سرفصل مانند «تورم میانگین تعدیل‌شده» (trimmed mean). آن‌ها می‌گویند میانگین تعدیل‌شده پس از کووید از PCE هسته سال‌به‌سال عقب‌تر افتاد، اما می‌تواند در دوره کاهش تورم نیز با تأخیر واکنش نشان دهد؛ برای نمونه، تورم سرفصل در اواخر ۲۰۰۸ سریع افت کرد، اما trimmed mean دالاس کاهش مشابهی را تا میانه ۲۰۰۹ نشان نداد.

آماده‌سازی برای توقف فدرال‌رزرو در برابر سوپرکورِ چسبنده

به‌عنوان معامله‌گران مشتقه، باید برای «عدم تغییر سیاست» در نشست پیشِ‌روی فدرال‌رزرو موقعیت‌گیری کنیم، حتی با وجود اینکه تورم چسبنده همچنان موضوع اصلی بحث‌هاست. قراردادهای آتی نرخ بهره کوتاه‌مدت در حال حاضر احتمال بالایی برای وقفه/مکث قیمت‌گذاری می‌کنند که با چشم‌انداز کوتاه‌مدت ما همسو است. هرچند برخی لحن‌های هاوکیش ممکن است نوسان کوتاه‌مدت ایجاد کند، انتظار داریم بانک مرکزی فعلاً نرخ‌ها را ثابت نگه دارد.

استدلال اصلی علیه مکث، تورم «سوپرکور» است—خدمات هسته بدون مسکن—که تقریباً ۱ واحد درصد بالاتر از خط مبنای پیش از همه‌گیری (حدود ۲.۲٪) قرار دارد. با این حال بخش زیادی از این داغی از هزینه‌های بخشی مانند کرایه‌های هوایی و افزایش حق‌بیمه‌های درمانی ناشی می‌شود که به افزایش نرخ بهره به‌سرعت واکنش نشان نمی‌دهند. برای بهره‌برداری از این وضعیت، پیشنهاد می‌کنیم از آپشن‌های روی سوآپ‌های تورمی برای پوشش ریسک استفاده شود؛ ریسکی که در آن این مؤلفه‌های سرسخت می‌توانند بازدهی‌های میان‌مدت را در سطوح بالا نگه دارند.

تغییرات در چارچوب سیاست پولی و استراتژی‌های معاملاتی

باید «کارگروه جدید چارچوب‌های تورم» به ریاست کوین وارش را نیز زیر نظر داشته باشیم؛ کارگروهی که در حال بازنگری نحوه سنجش ثبات قیمتی توسط فدرال‌رزرو است. ترجیح وارش به تورم میانگین تعدیل‌شده می‌تواند مسیر سیاست پولی را تغییر دهد، زیرا این شاخص قیمت‌های پرنوسان را فیلتر می‌کند و معمولاً در دوره‌های کاهش تورم با تأخیر حرکت می‌کند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهد پس از بحران مالی ۲۰۰۸، شاخص Dallas Fed Trimmed Mean PCE تقریباً ۹ ماه دیرتر از تورم سرفصل توانست روند نزولی را منعکس کند.

اگر فدرال‌رزرو به سمت چارچوب میانگین تعدیل‌شده حرکت کند، احتمالاً انتظارات کاهش نرخ برای پایان سال به تعویق می‌افتد. پیشنهاد می‌کنیم معامله‌گران موقعیت «bear flattener» در منحنی بازده اوراق خزانه‌داری باز کنند تا از محیط «بالاتر برای مدت طولانی‌تر» منتفع شوند. این موقعیت‌گیری از پرتفوی‌های ما در برابر فدرال‌رزرویی که همچنان گرایش هاوکیش دارد محافظت می‌کند، حتی در حالی که ارقام تورم سرفصل ظاهراً رو به کاهش می‌گذارد.