در سال ۲۰۲۲، همزمان با آغاز سیاست انقباضی سریع فدرال رزرو، نرخ هدف از ۰.۰۸٪ در فوریه ۲۰۲۲ به ۳.۰۸٪ تا اکتبر ۲۰۲۲ رسید که معادل افزایشی مطلق به میزان ۳.۰۰٪ بود. طلا در فوریه ۲۰۲۲ در ۱,۹۰۸ دلار بسته شد و در مارس ۲۰۲۲ حوالی ۱,۹۳۷ دلار به اوج رسید، اما سپس تا کف ۱,۶۳۳ دلار در اکتبر ۲۰۲۲ عقب نشست. این حرکت معادل افت ۱۴.۴٪ یا ۲۷۵ دلار بود؛ در فاز اولیهای که بازدهیهای بالاتر و هزینه فرصت، بر شمشِ بدون بازده فشار وارد کرد.
از اکتبر ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۴، پسزمینه نرخها همچنان محدودکننده باقی ماند، اما رفتار قیمتی تغییر کرد. فدرال رزرو تا اوت ۲۰۲۳ نرخها را به ۵.۳۳٪ رساند و آنها را تا اوت ۲۰۲۴ ثابت نگه داشت؛ که به معنای افزایش کلی ۵.۲۵ واحد درصدی است، در حالی که طلا از ۱,۶۳۳ دلار تا ۲,۵۰۳ دلار رشد کرد؛ افزایشی ۸۷۰ دلاری یا ۵۳.۳٪. در بازه گستردهترِ تعریفشده بهعنوان آوریل ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۴، رشد خالص ۶۰۷ دلار یا ۳۲٪ ثبت شد؛ در مقایسه با دوره اوایل دهه ۱۹۸۰ (دوره ولکر) که نرخهای نزدیک به ۲۰٪ با ضعف پایدار طلا همزمان بود.
فشارهای مالی و تابآوری طلا
در حال حاضر شاهد عبور بدهی ملی آمریکا از ۳۸ تریلیون دلار هستیم، در حالی که پرداختهای سالانه بهره همچنان با فاصله بالای ۱ تریلیون دلار تثبیت شده است. این بار مالی عظیم، الگوی واکنشِ تأخیریِ مشاهدهشده از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ را تداعی میکند؛ دورهای که طلا با وجود نرخهای بهره بالا بیش از ۵۳٪ جهش کرد. از آنجا که هزینهکرد کسریِ ساختاری مهار نشده باقی مانده است، ما معتقدیم هر شوک کوتاهمدتِ نرخ بهره، در بلندمدت قادر نخواهد بود قیمت طلا را مدت زیادی تحت فشار نگه دارد.
آمادهسازی برای یک رژیم جدید در فلزات گرانبها
در هفتههای پیش رو، معاملهگران مشتقه باید به دنبال خرید در اصلاح با استفاده از اختیار خرید (Call) با سررسیدهای بلندمدت روی طلا باشند. پیشنهاد میکنیم اختیارهایی با سررسید شش ماهه یا بیشتر را هدفگذاری کنید تا از نویز ناشی از تغییرات سیاستی کوتاهمدت بانکهای مرکزی عبور شود. این رویکرد به ما امکان میدهد از فشارهای بنیادیِ ناشی از بدهی حاکمیتی بهره ببریم و در عین حال در برابر فروشهای مقطعیِ ناشی از نرخ بهره محافظت شویم.
از منظر تاریخی، زمانی که فدرال رزرو تا سال ۲۰۲۴ نرخها را به شکل تهاجمی بیش از ۵ واحد درصد افزایش داد، طلا همچنان توانست نسبت به مبنای ۲۰۲۲ خود، رشد خالص ۳۲٪ را ثبت کند. این نشان میدهد قواعد قدیمی دوران ولکر—زمانی که بدهی ملی پایین بود و نرخهای بالا میتوانستند طلا را سرکوب کنند—دیگر کاربرد ندارد. باید پرتفویهای خود را برای رژیمی تنظیم کنیم که در آن، نگرانیهای مربوط به توان پرداخت و پایداری مالی دولتها، محرک اصلی فلزات گرانبها باقی میماند.
