بانک انگلستان نرخ پایهٔ بانک (Bank Rate، نرخ بهرهٔ اصلی بانک مرکزی) را بدون تغییر نگه داشت، اما «کمیتهٔ سیاست پولی» (Monetary Policy Committee، گروه تصمیم‌گیر دربارهٔ نرخ بهره و ابزارهای پولی) گرایش قبلیِ خود به «سهل‌گیری» (easing bias، تمایل به کاهش نرخ بهره یا سیاست‌های آسان‌تر) را کنار گذاشت و گفت اگر «انتظارات تورمی» (inflation expectations، تصور مردم و بازار از تورم آینده) بالا برود آمادهٔ اقدام است. کمیته اعلام کرد پیش از تصمیم‌های بعدی، «درگیری ایران» را زیر نظر می‌گیرد. بانک گفت هدفش این است که تورم «شاخص قیمت مصرف‌کننده» (CPI، سنجهٔ تورم قیمت کالاها و خدمات مصرفی) در مسیر رسیدن به هدف ۲٪ در «میان‌مدت» (medium term، چند فصل تا چند سال) بماند. همچنین به خطرهای تورمیِ مرتبط با بالا ماندن قیمت انرژی اشاره کرد.

ریسک‌های تورم و واکنش سیاستی

پیش‌بینی‌های کارکنان بانک نشان می‌دهد تورم CPI در فصل‌های آینده بین ۳٪ تا ۳.۵٪ خواهد بود. اگر قیمت انرژی در همین سطح بماند، بانک ممکن است برای محدود کردن تورم، افزایش نرخ بهره را بررسی کند. کمیته گفت انتظار دارد تا تصمیم‌گیری آوریل اطلاعات بیشتری داشته باشد. این به‌روزرسانی، احتمال کاهش نرخ بهره در فصل‌های پیشِ رو را کمتر کرد. پیام بانک انگلستان یک چرخش روشن نسبت به انتظار ماست. کاهش نرخ بهره فعلاً کنار گذاشته شده و به‌جای آن خطر واقعیِ افزایش نرخ‌ها مطرح است. محرک اصلی، تورمِ ماندگار است؛ کارکنان بانک اکنون می‌بینند که تورم برای چند فصل آینده بالای ۳٪ می‌ماند.

جای‌گیری بازار و مدیریت ریسک

این تغییر «انقباضی/سخت‌گیرانه» (hawkish shift، تمایل به سیاست پولی سخت‌تر مانند افزایش نرخ بهره) واکنشی مستقیم به ادامهٔ درگیری در ایران است که «نفت برنت» (Brent crude، شاخص جهانی قیمت نفت) را به حدود ۱۱۰ دلار برای هر بشکه رسانده؛ سطحی که از «شوک‌های عرضهٔ ۲۰۲۲» (supply shocks، اختلال ناگهانی در تولید/عرضه که قیمت را بالا می‌برد) به‌طور پیوسته کمتر دیده بودیم. داده‌های CPI فوریه از «ادارهٔ آمار ملی بریتانیا» (ONS، نهاد رسمی آمار) این نگرانی را تأیید کرد و برخلاف انتظار به ۲.۹٪ افزایش یافت؛ وضعیتی شبیه جهش تورمِ ناشی از انرژی پس از ۲۰۲۱. بانک می‌خواهد این بار از روند عقب نماند. باید به سراغ موقعیت‌هایی رفت که از بالا رفتن نرخ‌های کوتاه‌مدت سود می‌برند؛ مثل فروش «قراردادهای آتی سونیا» (SONIA futures، قرارداد آتی روی نرخ بهرهٔ شبانهٔ پوند) برای فصل‌های آینده. بازار «سوآپ نرخ بهره» (interest rate swap، قرارداد تعویض پرداخت بهره شناور با ثابت) احتمالاً پرتحرک می‌شود و «پرداختِ نرخ ثابت» (pay fixed leg، پرداخت بهره ثابت در سوآپ) روی سوآپ‌های ۲ساله می‌تواند معاملهٔ رایج شود. «سوآپ‌های شاخص شبانه» (Overnight Index Swaps/OIS، سوآپ مبتنی بر نرخ شبانه) از همین حالا طوری قیمت‌گذاری شده‌اند که تا جلسهٔ ژوئن یک افزایش کامل ۲۵ «نقطهٔ پایه» (basis point، واحد ۰.۰۱٪) را نشان بدهند؛ تغییری بزرگ نسبت به ماه قبل. با توجه به این‌که بانک صریحاً گفته تا تصمیم آوریل «صبر می‌کند و می‌بیند» (wait-and-see، تصمیم را به بعد موکول می‌کند)، ابهام بسیار بالاست. یعنی «نوسان ضمنی» (implied volatility، نوسان مورد انتظار که از قیمت اختیار معامله برداشت می‌شود) در «اختیارهای نرخ بهره» (interest rate options، ابزار حق خرید/فروش روی نرخ‌ها) احتمالاً در روزهای آینده بالا می‌رود. خرید اختیار برای آماده شدن برای یک حرکت تند، به‌جای فروش مستقیم قراردادهای آتی، می‌تواند راهی محتاطانه برای کنترل ریسک باشد. این موضع جدید در ابتدا می‌تواند به نفع «پوند» باشد؛ بنابراین می‌توان «اختیار خرید» (call option، حق خرید در قیمت مشخص) روی پوند در برابر دلار و یورو را بررسی کرد. اما «شاخص FTSE 100» (شاخص ۱۰۰ شرکت بزرگ بریتانیا) حالا آسیب‌پذیرتر است، چون هزینهٔ بالاتر وام‌گیری سود شرکت‌ها را تحت فشار می‌گذارد. «پوشش ریسک» (hedging، کاهش ریسک با معاملهٔ جبرانی) در سهام بریتانیا با «اختیار فروش» (put option، حق فروش در قیمت مشخص) یا «فروش استقراضیِ قراردادهای آتی» (shorting futures، فروش برای سود از افت قیمت) اقدام دفاعی قابل بررسی است.

همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید