برنت پس از آن‌که تشدید دوباره تنش‌های آمریکا و ایران توجه‌ها را بار دیگر به تنگه هرمز معطوف کرد، دوباره به سمت سطح ۱۰۰ دلار در هر بشکه بازگشته است. قیمت آن در ۳ سپتامبر به ۹۷.۶۲ دلار رسید؛ در حالی که در ۲۶ اوت کف روزانه ۸۴.۲۰ دلار را ثبت کرده بود. هم‌زمان WTI نیز در همین بازه از ۷۹.۶۲ دلار به ۹۳.۱۳ دلار افزایش یافت. پیش‌تر در سال جاری، برنت در ۳۰ آوریل به ۱۲۶.۴۱ دلار رسید که بالاترین سطح از مارس ۲۰۲۲ بود؛ به این ترتیب، سطح ۱۳۰ دلار کمتر از ۴ دلار بالاتر از آن اوج ۲۰۲۶ قرار دارد؛ از ۹۷.۶۲ دلار، فاصله تا ۱۳۰ دلار حدود ۳۳٪ است. این گزارش ۱۰۰، ۱۲۰، ۱۲۶ و ۱۳۰ دلار را به‌عنوان نقاط مرجع پیاپی برای قیمت‌گذاری قراردادهای آتی چارچوب‌بندی می‌کند.

فشار سمت عرضه به جریان‌های ضعیف‌تر و کاهش ذخایر مرتبط است. اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) برآورد می‌کند میانگین عبور نفت خام و مایعات نفتی از هرمز در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ به ۴.۹ میلیون بشکه در روز رسیده که از ۲۱.۶ میلیون بشکه در روز در سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۵ کاهش یافته است. همچنین ذخایر جهانی نفت به‌طور متوسط ۴.۲ میلیون بشکه در روز در سه‌ماهه دوم کاهش یافته و پیش‌بینی می‌شود در سه‌ماهه سوم نیز ۳.۸ میلیون بشکه در روز دیگر افت کند. فشار جداگانه‌ای نیز از تداوم حملات اوکراین به زیرساخت پالایشگاهی روسیه وارد می‌شود و ذخیره راهبردی نفت آمریکا (SPR) در پایان اوت حدود ۲۸۶.۶ میلیون بشکه بود؛ پایین‌ترین سطح از نوامبر ۱۹۸۲.

جابجایی‌های ساختاری و ریسک قیمتی غیرخطی

بازاری را می‌بینیم که در آستانه یک تغییر ساختاری بزرگ قرار دارد؛ در حالی که نفت برنت درست زیر آستانه حیاتی ۱۰۰ دلار نوسان می‌کند. با جهش ۱۷٪ و ۱۶٪ WTI و برنت در اواخر اوت، معتقدیم معامله‌گران مشتقه باید خود را برای یک شکست سریع و غیرخطی آماده کنند. مدل‌های سنتی اغلب در شوک‌های ژئوپلیتیکی عرضه کارایی خود را از دست می‌دهند؛ بنابراین باید برای جهش‌های ناگهانی قیمت موقعیت‌گیری کنیم، نه برای صعودهای تدریجی.

برای بهره‌برداری از این مومنتوم بدون قرار گرفتن در معرض ریسک شدید نزولی، باید بر اختیار خرید (Long Call) یا اسپرد اختیار خرید صعودی (Bull Call Spread) با هدف‌گیری اعمال ۱۲۰ و ۱۳۰ دلار تمرکز کنیم. نوسان ضمنی به احتمال زیاد افزایش می‌یابد که پریمیوم اختیارها را بالا می‌برد و به نفع خریداران زودهنگام است. اکیداً توصیه می‌کنیم از فروش استقراضی این بازار پرهیز شود، زیرا تنگنای عرضه فیزیکی هر شرط‌بندی نزولی را به‌شدت خطرناک می‌کند.

کمبود فیزیکی و راهبرد معاملاتی

پشتوانه فیزیکی این رالی به‌طور استثنایی قوی است، به‌ویژه با توجه به این‌که سطح ذخایر راهبردی نفت آمریکا در رقم نگران‌کننده ۲۸۶.۶ میلیون بشکه قرار دارد. برای مقایسه، این رقم افت بزرگی از اوج تاریخی ۷۲۷ میلیون بشکه در سال ۲۰۰۹ است و برای سیاست‌گذاران تقریباً هیچ حاشیه امنی جهت خنک‌کردن بازار باقی نمی‌گذارد. با کاهش میلیون‌ها بشکه‌ای ذخایر جهانی در هر روز، انتظار داریم کمبود فیزیکی قیمت‌گذاری مشتقات را به‌شکل تهاجمی به جلو براند.

همچنین باید گلوگاه حمل‌ونقل در تنگه هرمز را به‌دقت زیر نظر داشته باشیم؛ جایی که جریان‌ها از بیش از ۲۱ میلیون بشکه در روز به تنها ۴.۹ میلیون بشکه در روز سقوط کرده است. از نظر تاریخی، وقتی گلوگاه‌های حیاتی انرژی با چنین سطحی از اختلال مواجه می‌شوند، قیمت نفت ظرف چند روز شاهد جهش‌های انفجاری و دورقمی بوده است. باید هر افت کوتاه‌مدت در هفته‌های پیش‌رو را فرصت خرید تلقی کنیم، نه نشانه‌ای از تغییر در روند کلی صعودی.

در معاملات هفته‌های آینده، باید اهرم خود را با دقت مدیریت کنیم، زیرا به احتمال زیاد بورس‌ها با اوج‌گیری نوسان، الزامات مارجین را افزایش می‌دهند. در جهش‌های بزرگ پیشین نفت—مانند صعود ۲۰۰۸ یا شوک عرضه ۲۰۲۲—مارجین‌کال‌های ناگهانی بسیاری از معامله‌گران آماده‌نبوده را از موقعیت‌های سودآور بیرون راند. نگه‌داشتن ذخیره نقدی اضافی در حساب‌های معاملاتی به ما کمک می‌کند نوسان‌های تند درون‌روزی را در مسیر حرکت به سمت ۱۳۰ دلار تاب بیاوریم.