WTI روز دوشنبه در محدوده 85.00 دلار معامله شد و پس از آغاز معاملات حوالی 84.00 دلار، با رشد 2.5 درصدی و جهش کوتاه‌مدت تا کمی پایین‌تر از 86.00 دلار، همچنان در بازه نوسانی ماه اوت باقی ماند. نیروهای آمریکا دو سکوی پرتاب راکت ایران را در جزیره لارک هدف قرار دادند و ایران نیز با حملات موشکی و پهپادی به دو پایگاه هوایی در اردن پاسخ داد؛ با این حال هیچ افت تولیدی گزارش نشد و هیچ «بشکه‌ایِ مفقود» تأیید نشد. تمرکز بازار به ریسک ترانزیت منتقل شد: تعداد شناورهای کالایی قابل مشاهده که از تنگه هرمز عبور می‌کردند، طی آخر هفته به حدود پنج فروند در روز کاهش یافت؛ این در حالی است که فرماندهی مرکزی آمریکا هفته قبل از آن، پاکسازی مین‌های دریایی از مسیرهای بین‌المللی کشتیرانی را اعلام کرده بود و مقام‌های دریایی بریتانیا نیز گفتند یک نفتکش در مسیر ورودی در روز شنبه با یک پرتابه هدف قرار گرفته است. پیش از آغاز جنگ در پایان فوریه، حدود یک‌پنجم نفت خام جهان از این تنگه عبور می‌کرد.

ادعاها درباره آسیب‌دیدگی جزیره خارک فاقد تأیید مستقل بود، در حالی‌که برآورد بانک‌ها صادرات خلیج فارس را حدود 15 تا 16 میلیون بشکه در روز نشان می‌دهد؛ رقمی بالاتر از کف 5 تا 6 میلیون بشکه‌ای در ماه مارس اما پایین‌تر از سطح پیش از جنگ 22 تا 24 میلیون بشکه در روز. وزارت خزانه‌داری آمریکا روز دوشنبه نزدیک به 60 نهاد، فرد و شناور را تحریم کرد و مقام‌ها از بسته‌های ثانویه بیشتر با بسامد تقریبی هفتگی خبر دادند. متغیرهای کلان نیز اثرگذار بودند: احتمال افزایش نرخ بهره فدرال رزرو در سپتامبر از حدود 35% به نزدیک 60% افزایش یافت؛ در حالی‌که پیش‌بینی «شاخص قیمت‌های پرداختی» در PMI تولیدی ISM برای 72 در برابر 71.1 قبلی مطرح شد و بخش خدمات آخرین‌بار 70.3 ثبت شده بود. پیش‌بینی اشتغال غیرکشاورزی ماه اوت 58 هزار نفر پس از انقباض 23 هزار نفری است؛ رشد دستمزدها 0.3% ماهانه از 0.1% برآورد می‌شود و پیش‌بینی اشتغال بخش خصوصی 47 هزار نفر است. در سطوح تکنیکال، مقاومت کمی پایین‌تر از 86.00 دلار، سپس 86.50 و 87.00 دلار ذکر شد و حمایت‌ها در حوالی 83.50 دلار، EMA 50روزه نزدیک 82.00 دلار، EMA 200روزه نزدیک 78.50 دلار و یک کف در حدود 74.00 دلار قرار داشت؛ Stoch RSI نزدیک 75 بود و شرط بی‌اعتبارسازی با بسته‌شدن روزانه زیر 82.00 دلار تعیین شد.

افزایش قیمت WTI ناشی از ریسک ترانزیت است، نه شوک عرضه

باید در نظر داشت جهش اخیر نفت خام WTI تا حوالی 85.00 دلار بیشتر واکنشی به ریسک‌های کشتیرانی است تا از دست رفتن واقعی تولید. هرچند حملات آمریکا به لانچرهای ایرانی در جزیره لارک و تلافی‌های بعدی در اردن تیترساز شد، اما حتی یک بشکه از عرضه فیزیکی از دست نرفته است. تمرکز باید بر تهدید عبور و مرور در تنگه هرمز باشد؛ جایی که تعداد عبورهای روزانه شناورها طی آخر هفته به تنها پنج مورد کاهش یافته است.

تنگه هرمز به‌طور تاریخی بیش از 20 میلیون بشکه در روز را جابه‌جا می‌کند که معادل حدود 20% از مصرف جهانی مایعات نفتی است. در حال حاضر، صادرات خلیج فارس در سطح 15 تا 16 میلیون بشکه در روز پایدار مانده که نشان می‌دهد با وجود افزایش هیاهوی ژئوپلیتیک، عرضه فیزیکی همچنان در جریان است. بنابراین رشد 2.5 درصدی قیمت را باید بیشتر به‌عنوان «پرمیوم ریسک» موقتی دید تا یک شوک عرضه پایدار.

تحریم‌ها، داده‌های کلان و جانمایی تاکتیکی

باید بیش از درگیری‌های نظامیِ خبرساز، به شبکه فزاینده تحریم‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا توجه کرد. آمریکا اخیراً نزدیک به 60 نهاد را در فهرست سیاه قرار داده و انتظار می‌رود تحریم‌های ثانویه به‌صورت هفتگی ادامه یابد. این اقدامات اداری در ماه‌های آینده به‌تدریج عرضه واقعی را محدود می‌کند و یک وقفه زمانی ایجاد می‌شود که می‌توان از آن در مواجهه با هضم تدریجی اثرات کاغذبازی‌ها در بازار بهره برد.

لازم است برای حلقه بازخورد مهم اقتصادی در این هفته و انتشار داده‌های ISM تولیدی و خدمات آماده بود. افزایش قیمت انرژی، انتظارات «قیمت‌های پرداختی» در تولید را به 72 بالا می‌برد و پس از سخنرانی جکسون هول، احتمال افزایش نرخ بهره فدرال رزرو در سپتامبر را به 60% سوق می‌دهد. چشم‌انداز قوی‌تر نرخ بهره به تقویت دلار آمریکا منجر می‌شود؛ عاملی که به‌طور تاریخی سقفی برای قیمت نفت ایجاد می‌کند و مانع از تداوم یک رالی افسارگسیخته در WTI می‌شود.

تا زمانی که WTI بالای کف حمایتی 83.50 دلار باقی بماند، می‌توان سوگیری صعودی تاکتیکی را حفظ کرد. در صورت حفظ این سطح، اهداف صعودی کوتاه‌مدت در 86.00 و 86.50 دلار قرار می‌گیرند؛ کمی پایین‌تر از سقف سرسخت ماه اوت در 87.00 دلار. با این حال باید حدضررهای فشرده در نظر گرفت، زیرا بسته‌شدن روزانه زیر میانگین متحرک 50روزه در 82.00 دلار این چیدمان صعودی را بی‌اعتبار می‌کند.